Job & Miranda’s dying practice

Job & Miranda, Zeeland, The Netherlands

‘’We used to fish for sprat, but a couple of years ago the local demand ceased. Fishing for sprat was our winter occupation, when the summer season was done we had a couple of weeks to prepare our materials and nets for sprat fisheries. We fished for sprat until spring, then we’d have a couple of weeks to prep our nets again for catching mullet. In this way we were fishing year-round. Sprat fishery is one of the oldest known Dutch fishing practices. We’re one of the last people to do this, but for research. The practice is very sustainable: you’re fishing when the tides change, you drop your anchor and the current steers sprat in your net. It’s a pure and passive way of fishing. We’d love to bring sprat into the market again, but we can’t do that without getting an income from it. We can say that sprat is delicious but when a chef tells this, the impact is different. When several parties come together and decide to make this happen, for the sake of the technique, the fish and the economy, then it might work. Before that, we won’t start over.’’

Een visserij op sterven na dood: ‘’Wij visten op sprot, maar een aantal jaar geleden is de afzetmarkt weggevallen. Sprot was een wintervisserij voor ons, als je zomerseizoen klaar was dan had je een aantal weken om te schakelen met materiaal en netten en dan ging je de sprotvisserij doen tot het voorjaar. Dan had je weer een week of vier om je materialen voor de zomer weer gereed te maken, zo ging je jaar rond. De sprotvisserij is een van de oudst bekende visserijen in Nederland. Wij zijn een van de weinigen in Nederland die dat nog doen, voor onderzoek. Het is heel duurzaam: je vist tijdens eb of vloed, je schip gaat voor anker en de stroming zorgt ervoor dat er sprot in je net komt. Er komen geen motoren aan te pas, het is puur passief. Sprot zouden we weer graag op de markt zetten, maar wij kunnen daar niet zomaar aan beginnen zonder dat we daar inkomen uit halen. We kunnen wel zeggen dat het lekker is maar als een chef er wat van zegt heeft dat een andere impact. Als er allerlei partijen zijn die zeggen ‘’Daar zetten wij de schouders onder.’’ ten eerste om de techniek zelf, maar ook om de vis en de markt, dan zou het kunnen. Eerder beginnen we er niet aan.’’

La práctica en extinción de Job y Miranda: ‘’Solíamos pescar sardineta, pero hace un par de años la demanda local cesó. Pescar sardineta es nuestro trabajo en invierno, cuando la temporada de verano acabó, teníamos un par de semanas para preparar los materiales y redes para las pesqueras de sardineta. Pescamos sardineta hasta primavera, y después tenemos un par de semanas de nuevo para preparar nuestras redes de nuevo para pescar salmonete. De este modo, pescábamos durante todo el año. La pesca de sardineta es una de las prácticas holandesas de pesca más antiguas que se conoce. Somos unos de los últimos que hacen esto, pero para investigación. La práctica es muy sostenible: Pescas en el cambio de marea, echas el ancla y la corriente lleva a las sardinetas hasta tu red. Es un modo de pesca puro y pasivo. Nos encantaría traer la sardineta de vuelta al mercado, pero no podemos hacer eso si no sacamos dinero de ello. Podemos decir que la sardineta es deliciosa, pero cuando un chef dice esto, el impacto es diferente. Cuando varias partes del proceso se unan y decidan hacer esto posible, por el bien de la técnica, el pescado y la economía, entonces puede que funcione. Antes de que eso ocurra, no vamos a empezar de nuevo.’’